Het lijkt erop dat de tragische lotgevallen van de ontvoerde,
misbruikte en vermoorde Belgische meisjes een collectieve ervaring
aan het worden is die aanleiding geeft tot een rechtstreekse
confrontatie met opvattingen (gelijke waardering en behandeling van
alles en nog wat) die jarenlang als vanzelfsprekend en
onaantastbaar zijn voorgesteld, en met elites die schuldig
meewerkten of hun kop in het zand staken. Hopelijk blijft ze nog
lang in het geheugen gegrift, en worden er door opinieleiders en
gezagsdragers de juiste lessen uit getrokken. Vooral dat laatste
is echter niet vanzelfsprekend.
"Slechte" en "goede" pedofilie?
"Pedophilia Chic". Zo luidde de titel van een bijzonder onthullend
artikel in het Amerikaanse weekblad "The Weekly Standard" van
17
juni ll. Er werd in aangetoond hoe sex met jonge kinderen "chique"
staat in bepaalde groepen en elites, en nauw aansluit met modieuze
opvattingen over individuele rechten.
Ongeveer een jaar geleden bracht "The New York Times Magazine"
een
reeks van intieme foto's van jonge kinderen, genomen door hun
moeder. In dure en trendy ogende "lifestyle" magazines, worden
steeds vaker advertenties aangetroffen waarin jonge tieners (veelal
jongens, of meisjes die op jongens lijken) functioneren als
modellen voor waren van jeans tot ondergoed. Steeds is een intieme
of meer uitdrukkelijk sexuele connotatie aanwezig. Berucht was
onder meer de Calvin Klein campagne van een jaar geleden, maar ze
was zeker niet het enige voorbeeld. In redactionele teksten wordt
intieme omgang met kinderen als een normaal thema behandeld, als
een kwestie van voorkeur of beleving van de eigen sexualiteit. In
het voorjaar kwam in deftige elitebioscopen "Chickenhawk" op het
scherm, een "documentaire" over de "North-American Man-Boy
Love
Association", een organisatie die pedofilie "uit de taboesfeer"
haalt.
Uiteraard vindt iedereen de misdaden van Dutroux en de zijnen
weerzinwekkend. Dutroux is wellicht een pedofiel, maar is in de
eerste plaats toch een crimineel figuur: een ontvoerder,
verkrachter en moordenaar. Dit is een duidelijke zaak.
Is echter het ogenblik niet aangebroken om ook eens ernstig over
pedofilie zelf na te denken, ontdaan van de dramatische criminele
aspecten die het debat vandaag - begrijpelijkerwijze - domineren?
Stel dat er geen sprake was van ontvoering, verkrachting of moord.
Stel dat een jonge adolescent, van het type dat we in de
publiciteitscampagnes aan het werk zien, zijn sexuele
zelfrealisatie ziet in een relatie met oudere "partners"? Wordt
er
door onze elites niet van uit gegaan dat kinderen over individuele
rechten beschikken die ze zelf kunnen uitoefenen? Zijn ze zelfs
niet door de Verenigde Naties erkend? Betekent dat soms niet dat
niet dat niemand de "zelfontplooing" van het kind in de weg mag
staan? Wordt niet gezegd dat dit zelfs tegenover de ouders geldt?
En kan men zomaar aan een jongetje van twaalf weigeren wat men aan
een meisje van veertien toestaat? Zijn jongetjes van tien die op
straat opgroeien, of jongetjes van tien die in een immorele
omgeving opgroeien, wellicht niet rijper dan de oudere "partner"?
Men zal het niet willen toegeven, maar de impliciete antwoorden op
bovenstaande vragen vormen de heersende ideologie. Moet abortus
bij jonge meisjes niet kunnen zonder dat de ouders erover
genformeerd worden? Lees er de literatuur van het "Children's
Defense Fund" maar op na.
Deze ideologie leidt ertoe te stellen dat er een "slechte"
pedofilie bestaat, namelijk degene die gepaard gaat met gebruik van
geweld tegen kinderen, en een "goede" pedofilie, namelijk degene
die tot de zelfontplooing van het kind en de eigen sexuele
geaardheid leidt.
Statistieken tonen aan dat pedofilie zich in de meerderheid van de
gevallen afspeelt tussen ouderen en kinderen van hetzelfde
geslacht, vooral tussen mannen en jongens of jongetjes. De grens
tussen homosexualiteit en pedofilie is dunnetjes. Anders dan bij
misbruik door mannen van jonge meisjes wordt dat soort pedofiel
gedrag in een "esthetisch" en bijna "mythisch" licht
geplaatst,
zoals wordt aangetoond door het gebruik dat de advertentiewereld
ervan maakt. Van de huidige omstandigheden wordt gebruik gemaakt
om de indruk te wekken dat de pedofilie "verkeerd" is als ze een
heterosexuele aangelegenheid is, op dezelfde lijn als
kinderprostitutie en zelfs incest. In eenzelfde adem wordt
geponeerd dat de meeste misbruiken zich binnen het gezin of de
familie afspelen. Alles wordt in een ongenietbare cocktail
samengeklutst tot "inbreuken op de rechten van het kind", niet
zozeer omdat ze tegen de morele orde ingaan (wat het eigenlijke
criterium is), maar vooral omdat ze zonder de instemming van het
kind gebeuren. Is de toestemming er wel, verdwijnt plots het
problematisch karakter, uitgezonderd wanneer de "partner" tot
een
onpopulaire groep zou behoren.
Het risico is zeer re el dat van deze tragische situatie misbruik
zal gemaakt worden om het traditionele gezinsmodel verder af te
breken door nieuwe "rechten van het kind" in het leven te roepen,
in de eerste plaats gericht tegen de ouders, en met de mogelijkheid
voor derden (sociale werkers, ambtenaren...) om zich rechtstreeks
in gezinsaangelegenheden te mengen die tot nu toe altijd private
aangelegenheden waren.
Het te pas maar vooral te onpas schermen met het bestaan van
pedofilie binnen de context van het gezin is als een dolk gericht
op het hart van de gezinsstructuur zelf. Kindermisbruik binnen
ontwrichte gezinnen bestaat ongetwijfeld en moet bestraft worden,
maar het gaat niet op om het even welk gezin aan deze mogelijkheid
tot chantage bloot te stellen.
"Goede pedofilie" bestaat niet. Laat ons dit duidelijk stellen.
Laten ook de overheid en de maatschappij dit duidelijk stellen.
Boycot bedrijven die erop inspelen. Bedank de politici die nog
durven komen aandragen met principes van "niet-discriminatie op
basis van sexuele geaardheid, voorkeur of beleving" voor de bewezen
diensten, en maak ze werkloos bij de volgende verkiezingen.
Herstel de traditionele opvattingen over normaliteit in intieme
relaties. Zorg voor een herstel van de spontane sociale controle.
Stigmatisering is wel degelijk effectief. De ont-menselijking in
de samenleving kan maar gestopt worden als we discrimineren, d.w.z.
de onderscheiden maken die moeten gemaakt worden, met inzicht en
redelijkheid.
Abstracte en algemene "Rechten van het kind" kunnen enkel aangewend
worden om gezinnen te ondermijnen. Inbreuken op de strafwet moeten
vervolgd worden, maar daarvoor is het niet nodig kinderen wapens in
de vorm van individuele rechten in de handen te stoppen. Kinderen
zijn geen volwassenen. Maar dat willen pedofielen niet horen.
Kerkelijke gezagsdragers dragen een bijzondere verantwoordelijkheid
voor de vorming van de publieke mening. Maar heel deze week waren
ze opvallend afwezig op het publieke forum. Kardinaal Danneels
vond het nodig zich zonder meer tegen de doodstraf uit te spreken.
Ik dacht dat de kerkelijke leer daarover genuanceerder was!
Gelovigen en niet-gelovigen verdienen betere steun in hun
meningsvorming. Gelegenheid na gelegenheid (laatst nog bij het
fameuze antidiscriminatievoorstel Willems-Landuyt) laat de
"offici le" Kerk daartoe voorbijgaan. Hoeft het dan verwondering
te wekken dat ze zo goed als irrelevant geworden is?
Zuivere criminaliteit?
Ten slotte moet de vraag beantwoord worden met welk soort van
criminaliteit we in de zaak Dutroux werkelijk te maken hebben. Dat
met deze misdaden grote financi le belangen gemoeid zijn, lijdt
geen twijfel.
Terloops werden de namen van twee secten genoemd ("Ecoovie" en
de
"Celestial Church of Christ") waarmee een van de verdachten, de
Brusselse oplichter Nihoul, rechtstreeks of onrechtstreeks banden
of contacten lijkt te hebben. Wie een beetje vertrouwd is met de
literatuur uit sommige van de New Age-milieus, weet dat rituele
misbruiken en "offers" daarvan een onderdeel vormen.
De werkelijkheid is soms sterker dan fictie, maar weinigen willen
de werkelijkheid onder ogen zien zoals ze is. Is Dutroux het
"gelaat van het kwaad", zoals De Morgen schreef, of is dit de
Kwade
aan het werk?
Opvallend is verder dat in dit dossier verbindingen opduiken met
namen uit Brusselse circuits die ook in verband gebracht worden met
politieke schandalen en onopgeloste misdrijven. Het is zeer
waarschijnlijk dat dit geen gesoleerd incident is. Al te veel
dossiers van zware criminaliteit raken in Belgi om mysterieuze
redenen niet opgelost (moord op Cools, bende van Nijvel,
geldtransporten). Het zou wel eens kunnen blijken dat Belgi "the
rotten heart of Europe" is, met een elite die deels actief mee
betrokken of minstens schuldig medeplichtig is, en deels te
incompetent om te zien wat er zich onder haar neus afspeelde.
Terloops: volgens verklaringen van Minister van Justitie De Clerck,
zoals weergegeven in de pers, ontving de familie Dutroux zo'n
80.000 BEF per maand aan sociale-zekerheidsuitkeringen.
Fernand Keuleneer
De auteur is advocaat te Brussel en voorzitter van het "Centre for
the New Europe", een denktank gevestigd te Brussel.
Disclaimer: Information provided here does not reflect official UA
viewpoints nor gives rise to any claim against the author